عشــــــــق ابدی مــــــــــــــا

محمــــــد +

تا حالا شده بری یه جایی که طبیعت باشه مثلا یه کلبه توی جنگل بعد یه چراغ روشن بکنی و بشینی نگاهش بکنی .

اگر این کار رو کردی که هیچ . ولی اگر این کار رو نکردی بذار بگم چی میشه . وقتی که چراغ رو روشن کردی یک عالمه پروانه میان و دور چراغ میگردن . انقدر میگردن و میگردن که یا گرمای چراغ می کشتشون یا اینکه تمام نیروشون رو از دست میدن و میوفتن روی زمین .

ولی جریان اینجا تموم نمیشه . میدونی چرا ؟ اگه میدونی که بقیشو نخون . ولی اگر نمیدونی بذار بهت بگم .
این کار رو میکنن چون عاشق چراغ و نورش هستن . اونایی که مردن یعنی به کمال عاشقی دست پیدا کردن و اونایی که نمردن و فط خسته شدن در پی این هستن که هر طور شده دفعه ی بعد انقدر عاشق شده باشن و به چراغ نزدیک که از شدت عشق جونشون رو از دست بدن .

تمام این حرفا رو زدیم که بگیم :
رسم عاشقی اینه که یا اسم عاشقی رو نیار یا اینکه اگه عاشق شدی و عشقت رو نثار وجود کسی کردی باید از پروانه ها یاد بگیری که چطور جونشون رو برای معشوقشون میدن .

محمــــــد +

                        تو غربتی که سرده تمام روز و شبهاش

                غریبه از من و ما . عشق من عاشقم باش

                              عشق من عاشقم باش. که تن به شب نبازم

               با غربت من بساز .تا با خودم بسازم

                          عشق من عاشقم باش. عشق من عاشقم باش

                  تو خواب عاشقا رو تعبیر تازه کردی

                            کهنه حدیث عشق و تفسیر تازه کردی

                گفتی که از تو گفتن یعنی نفس کشیدن

                        از خود گذشتن من یعنی به تو رسیدن

                                     قلبم و عادت بده به عاشقانه مردن

                           از عشق زنده بودن . از عشق جون سپردن

                                         وقتی که هق هق عشق . زجهء احتیاجه

                          سر جنون سلامت که بهترین علاجه

                          عشق من عاشقم باش . نذار بیفتم از پا

                      بمون با من که بی تو نمی رسم به فردا

عشق من عاشقـــــم باش .عشــــــــق مــــن عاشقــــــــــــــــــــم باش

عشق من عاشـــقم باش .عشـــــق مـــن عاشقــــــــــــــــــــــــــم باش

محمــــــد +

از تارم فرود آمدم، کنار برکه رسیدم.

ستاره ای در خوابِ طلایی ماهیان افتاد.

رشتهء عطری گسست.

آب از سایهء افسوسی پُر شد.

موجی غم را به لرزش نی ها داد.

غم را از لرزش نی ها چیدم، به تارم برآمدم، به آیینه رسیدم.

غم از دستم در آیینه رها شد: خوابِ آیینه شکست.

از تارم فرود آمدم، میان برکه و آیینه، گویا گریستم ... سهراب

نه .. نه، تو باور مکن .. دیگر نمی گریم .. چه سود این گریستن .. چه سود .. دیری ست با واژهء

انتظار بیگانه گشته ام .. بیگانه نبودم .. زمانه ام آموخت که بیگانه باشم .. چه سود این همه انتظار

.. چه سود .. چشم به راه دوختن .. چشم به راه به دنبال ردِ سایه ای که به این سمت بیاید .. ردی

از یک نوسان بر خطِ جاده .. اما نه .. نه سایه ای بود و نه نوسانی .. شب بود و شب بود و ماه

بالای سر تنهایی .. دیگر آمدنت را به انتظار نمی نشینم .. بی هوده است .. می دانی؟ پاهایم را بر

زمین گذاشتم .. پاهای برهنه ام را .. تا به حال زمین را اینگونه حس نکرده بودم .. برهنه، لخت ..

محکم ایستادم .. ردِ سایه ام را نگریستم .. راه راه راه .. راهی که باید به تنهایی بروم .. بی هوده

است به انتظار همراهی ماندن .. شاید روزی در میانهء راه، جایی، به انتظار بایستم .. شاید...

می‌روم به دنبال گریزان‌ من ِ خویش. در پناه وسعت آنسوترها. در جوار سماعی غریب.

آنچه در منحنی‌های تودرتوی آسمان تاریک شب‌هایم نهان بوده‌ست و من رهگذری سرد!

بی‌درودی دیگر بدرود!

محمــــــد +

سری دوم شعرای که توسط خودم سرده شده

(عادت)

یادت میاد اون روزا که عاشقم بودی؟

گریه می کردی زار و زاردلتو باخته بودی!

یادت میاد می گفتی که عاشقتم دیونه وار؟

بین این همه خزون تنها توی برام بهـــار!

یادت میاد می گفتی که تو رو میخوام تا به ابد؟

توی این چرخ وفلک تنها تویی یه شاپرک !

یادت میاد شبای که تا به سحر حرف می زدیم؟

زیر این ثانیه ها عشق هم و برگ می زدیم !

یادت میاد می گفتی که میخوام یه بار ببینمت؟

مثل یه گل ازتوی باغ واسه یه بار بچینمت !

یادت میاد من در جواب گفت بهت یه عادته؟

بودن من برای توتنها فقط یه وسوست،حمایته!

یادت میاد گفتم بهت عاشق شدن چه رنگی ؟

چه جوریه چه شکلیه...

یادت میاد گفتم بهت غریبه ام با عاشقی؟

با حس زیبایی و نور با دنیای شقایقی

یادت میاد تو در جواب سکوتتو ؟

ســــردی اون نگاه تلخ و زهر آگینتو

یادت میاد چند روزه پیش منم شدم مثل خودت؟

یه عاشقو یه بیقرار انگار شدم خوده خودت

اما حالاغریبه بودی با منو دنیای شقایقیم

به کجا می نگری هر دو طوفان زده یه قایقیم

حالا دیگه تو سرد شدی گویی خزونی بی زوال؟

مثل یه کوه از عشق کال

دیدی عادت بود و بس

عشقت یه حرف بود و حوس

(حسرت عشق)

تا به کی باید برم دنبال یک کار کهن

دنبال یک عشق زلال،دنبال همرازی که من...

گویم حدیث جان وتن دریای تو

عشق من افتد به پای وگویی دل آواره تو

تا به کی در لحظه ها عشق را کنم من جستجو

از آن همه خاطره تنها برایم قصه گو

تا به کی از کوی عشق تنها امیدم باز گشت

آن همه خاطره برزیر آوار، خاک گشت

تا به کی از اینو آن جویم نشانی تو را

بهر این افلاکیان گویم حوالی تو را

تا به کی بر زیر پای می افکنی این جان و تن

ضربه ای مهلک ،ببین آواره من

تا به کی گوییم و نتوانیم کشت

قصه ی لیلی و مجنون ، شیرین و فر هادو بهشت

محمــــــد +

عشــــــــق ابدی مــــــــــــــا

الهی : راز بین منو تو راز عشق است